Stefan Nieuwland

Afgelopen jaar(!) heb ik de website niet onderhouden en nu is het tijd de spinnenwebben te verwijderen en weer wat regelmatiger iets te posten. Laat ik nog even terugkijken op afgelopen jaar. Na een periode van 2006 tot 2010 door blessures e.d. met een PR van 14.92 te hebben rondgelopen wist ik bij de eerste nationale baancircuit wedstrijd in 2011 een mooie 14.43 op de klokken te zetten en daarbij ook Tjendo Samuel te verslaan (die bij de volgende 2 NK’s 2 zilveren medailles won). Helaas voor mij was deze prestatie met teveel wind behaald waardoor mijn PR niet telde. Hierna volgende een periode waarin ik wat last van mn schenen had en even geen wedstrijden kon doen. Toen ik op het punt stond om weer een wedstrijd te doen, het NK teams waar mijn club Climax zich voor het eerst ooit voor geplaatst had, kreeg ik wat last van mn hamstring. Hierdoor moest ik het grootste deel van het zomerseizoen wederom aan mij voorbij laten gaan. In de aanloop naar het NK outdoor besloot ik voornamelijk een aantal weken goed te trainen. Dit pakte goed uit want op het NK outdoor 2011 wist ik me te plaatsten voor de finale en daarin een maximaal haalbare 5e plek te behalen in een tijd die eindelijk die 14.92 uit te boeken haalde: 14:50. Hiermee was ik best tevreden en tegelijkertijd zagen Marita en ik nog veel ruimte voor verbetering.

Na een heerlijke vakantie begon ik de voorbereidingen op het nieuwe seizoen al in augustus. Ik wilde hard aan mijn zwakke punten werken en proberen weer een stapje te maken. Trainingen gingen uitstekend en ik kon vrijwel alles doen wat ik wilde toen. Op 18 december 2011 stond de eerste indoor wedstrijd, in Amsterdam, op het programma. Normaal gesproken deed ik in januari pas de eerste wedstrijden, maar omdat ik goed fit was begon ik nu wat vroeger met wedstrijden. Aan de start hadden we nog niet echt voldoende gewerkt maar qua hordetechniek zat het nu behoorlijk goed. Tijdens beide races was dit ook te merken want na 2 maal een matige start liep ik goed in op de concurrentie, waaronder Tjendo Samuel en Koen Smet. Maar indoor maak je een slechte start niet goed dus werd ik 3e. Toch was het wel een succesvolle eerste wedstrijd aangezien ik 8.20 en daarna 8.16 liep. Mijn indoor PR stond op 8.35 dus was ik daar tevreden mee.

De volgende target was de 8-seconde grens te slechten. Na goed aan de start te hebben gewerkt was ik vol overtuiging dat ik op 7 januari onder die 8 zou lopen. Helaas was ik zo gretig dat ik vals maakte, en met mij ook Koen Smet. Hierna was de coach een aantal weken weg en liep ik een buikspierblessure op. Ik had eenzelfde blessure ook al gehad in 2010 en er een half jaar mee uitgelegen. Om dit te voorkomen moest ik nu echt een pas op de plaats maken. Toen ik weer helemaal fit was had ik nog 3 weken tot het NK indoor. Ik zag geen kans om nog een wedstrijd hiervoor te doen aangezien ik elke training nog echt nodig had. Desondanks was ik er uiteindelijk wel klaar voor.

Het lastige aan het NK in Apeldoorn is dat je beneden moet opwarmen waar een hele andere vloer ligt. Als je dan ‘boven’ in het stadion gedeelte komt mag je maar 1x instarten en ik had daar wel wat moeite mee. In de serie had ik een hele goede start maar maakte ik een fout in de laatste 2 passen naar de eerste horde waar ik vervolgens achter bleef haken met mn bijtrekbeen. Ik kon het gelukkig nog corrigeren want ik zag mezelf al bijna naar de grond gaan. Uiteindelijk werd ik 2e, rechtstreeks geplaatst in 8.19. Wel wat balen want ik voelde me heel sterk en zonder die fout had ik zeker een PR gelopen, zo dacht ik. De volgende dag was het finale dag maar ik voelde me helaas niet zo scherp als bij de serie. De laatste keer instarten beneden voelde erg goed en met volle vertrouwen stapte ik de call room in. Ik maakte weer een goede start maar… Marcel van der Westen maakte een valse start en dus moesten we terug. De tweede start waren we wel goed weg maar ikzelf helaas een stuk minder. Weer maakte ik de fout naar de eerste horde, iets wat voor het outdoorseizoen zeker opgelost zal worden maar we nog geen tijd voor het hadden door de blessure. Uiteindelijk liep ik in wat voelde als een ‘net-niet’ race naar een 5e plek in een PR tijd van 8.14. Aanvankelijk was ik teleurgesteld en dat bleek in het interview dat ik had met de journalist van De Gelderlander want de kop de volgende dag was: “Nieuwland, PR en ontevreden”. Overigens een leuk stukje en precies wat ik voelde naar afloop. De video van de finale vind je HIER

Een weekje later zie je dingen beter in perspectief en ik denk dat ik goed gepresteerd heb gezien mijn voorbereiding. Ook heb ik het indoorseizoen afgesloten zonder blessure en met veel ambitie voor het outdoorseizoen. Hierin ben ik van plan om mijn PR van 14.50 flink aan te scherpen en vooral ook veel wedstrijden te lopen, want dat is vaak het probleem geweest. Ik heb een goede uitgangspositie nu en met hulp van bondscoach Marita, toptherapeuten Renata en Bert en soms ook krachttrainer Dionisio ga ik met volle moed een spannend outdoorseizoen tegemoet.

Daarnaast mag ik ook mijn eerste echte sponsor aankondigen. De facebookers en twitteraars hadden het al gezien natuurlijk. Pasío Ingredients gaat mij de komende tijd voorzien van voedingssupplementen. Ik was sinds vorig voorjaar al klant en afgelopen winter zijn we het eens geworden over sponsoring. Dat Pasío Ingredients mij sponsort is heel fijn want ik heb toch zeker gemerkt dat het je prestaties ten goede komt. Niet dat je door een pilletje of eiwitshake ineens zoveel sterker bent, maar doordat je beter hersteld ben ik in staat om meer kwaliteitstrainingen te doen die nodig zijn als 110 meter hordeloper.
Tot zover dit verhaaltje. De volgende keer zal uit het zonnige Tenerife zijn met een verslag van het trainingskamp aldaar.

Stefan

Afgelopen jaar(!) heb ik de website niet onderhouden en nu is het tijd de spinnenwebben te verwijderen en weer wat regelmatiger iets te posten. Laat ik nog even terugkijken op afgelopen jaar. Na een periode van 2006 tot 2010 door blessures e.d. met een PR van 14.92 te hebben rondgelopen wist ik bij de eerste nationale baancircuit wedstrijd in 2011 een mooie 14.43 op de klokken te zetten en daarbij ook Tjendo Samuel te verslaan (die bij de volgende 2 NK’s 2 zilveren medailles won). Helaas voor mij was deze prestatie met teveel wind behaald waardoor mijn PR niet telde. Hierna volgende een periode waarin ik wat last van mn schenen had en even geen wedstrijden kon doen. Toen ik op het punt stond om weer een wedstrijd te doen, het NK teams waar mijn club Climax zich voor het eerst ooit voor geplaatst had, kreeg ik wat last van mn hamstring. Hierdoor moest ik het grootste deel van het zomerseizoen wederom aan mij voorbij laten gaan. In de aanloop naar het NK outdoor besloot ik voornamelijk een aantal weken goed te trainen. Dit pakte goed uit want op het NK outdoor 2011 wist ik me te plaatsten voor de finale en daarin een maximaal haalbare 5e plek te behalen in een tijd die eindelijk die 14.92 uit te boeken haalde: 14:50. Hiermee was ik best tevreden en tegelijkertijd zagen Marita en ik nog veel ruimte voor verbetering.

Na een heerlijke vakantie begon ik de voorbereidingen op het nieuwe seizoen al in augustus. Ik wilde hard aan mijn zwakke punten werken en proberen weer een stapje te maken. Trainingen gingen uitstekend en ik kon vrijwel alles doen wat ik wilde toen. Op 18 december 2011 stond de eerste indoor wedstrijd, in Amsterdam, op het programma. Normaal gesproken deed ik in januari pas de eerste wedstrijden, maar omdat ik goed fit was begon ik nu wat vroeger met wedstrijden. Aan de start hadden we nog niet echt voldoende gewerkt maar qua hordetechniek zat het nu behoorlijk goed. Tijdens beide races was dit ook te merken want na 2 maal een matige start liep ik goed in op de concurrentie, waaronder Tjendo Samuel en Koen Smet. Maar indoor maak je een slechte start niet goed dus werd ik 3e. Toch was het wel een succesvolle eerste wedstrijd aangezien ik 8.20 en daarna 8.16 liep. Mijn indoor PR stond op 8.35 dus was ik daar tevreden mee.

De volgende target was de 8-seconde grens te slechten. Na goed aan de start te hebben gewerkt was ik vol overtuiging dat ik op 7 januari onder die 8 zou lopen. Helaas was ik zo gretig dat ik vals maakte, en met mij ook Koen Smet. Hierna was de coach een aantal weken weg en liep ik een buikspierblessure op. Ik had eenzelfde blessure ook al gehad in 2010 en er een half jaar mee uitgelegen. Om dit te voorkomen moest ik nu echt een pas op de plaats maken. Toen ik weer helemaal fit was had ik nog 3 weken tot het NK indoor. Ik zag geen kans om nog een wedstrijd hiervoor te doen aangezien ik elke training nog echt nodig had. Desondanks was ik er uiteindelijk wel klaar voor.

Het lastige aan het NK in Apeldoorn is dat je beneden moet opwarmen waar een hele andere vloer ligt. Als je dan ‘boven’ in het stadion gedeelte komt mag je maar 1x instarten en ik had daar wel wat moeite mee. In de serie had ik een hele goede start maar maakte ik een fout in de laatste 2 passen naar de eerste horde waar ik vervolgens achter bleef haken met mn bijtrekbeen. Ik kon het gelukkig nog corrigeren want ik zag mezelf al bijna naar de grond gaan. Uiteindelijk werd ik 2e, rechtstreeks geplaatst in 8.19. Wel wat balen want ik voelde me heel sterk en zonder die fout had ik zeker een PR gelopen, zo dacht ik. De volgende dag was het finale dag maar ik voelde me helaas niet zo scherp als bij de serie. De laatste keer instarten beneden voelde erg goed en met volle vertrouwen stapte ik de call room in. Ik maakte weer een goede start maar… Marcel van der Westen maakte een valse start en dus moesten we terug. De tweede start waren we wel goed weg maar ikzelf helaas een stuk minder. Weer maakte ik de fout naar de eerste horde, iets wat voor het outdoorseizoen zeker opgelost zal worden maar we nog geen tijd voor het hadden door de blessure. Uiteindelijk liep ik in wat voelde als een ‘net-niet’ race naar een 5e plek in een PR tijd van 8.14. Aanvankelijk was ik teleurgesteld en dat bleek in het interview dat ik had met de journalist van De Gelderlander want de kop de volgende dag was: “Nieuwland, PR en ontevreden”. Overigens een leuk stukje en precies wat ik voelde naar afloop. De video van de finale:

Een weekje later zie je dingen beter in perspectief en ik denk dat ik goed gepresteerd heb gezien mijn voorbereiding. Ook heb ik het indoorseizoen afgesloten zonder blessure en met veel ambitie voor het outdoorseizoen. Hierin ben ik van plan om mijn PR van 14.50 flink aan te scherpen en vooral ook veel wedstrijden te lopen, want dat is vaak het probleem geweest. Ik heb een goede uitgangspositie nu en met hulp van bondscoach Marita, toptherapeuten Renata en Bert en soms ook krachttrainer Dionisio ga ik met volle moed een spannend outdoorseizoen tegemoet.

Daarnaast mag ik ook mijn eerste echte sponsor aankondigen. De facebookers en twitteraars hadden het al gezien natuurlijk. Pasío Ingredients gaat mij de komende tijd voorzien van voedingssupplementen. Ik was sinds vorig voorjaar al klant en afgelopen winter zijn we het eens geworden over sponsoring. Dat Pasío Ingredients mij sponsort is heel fijn want ik heb toch zeker gemerkt dat het je prestaties ten goede komt. Niet dat je door een pilletje of eiwitshake ineens zoveel sterker bent, maar doordat je beter hersteld ben ik in staat om meer kwaliteitstrainingen te doen die nodig zijn als 110 meter hordeloper.
Tot zover dit verhaaltje. De volgende keer zal uit het zonnige Tenerife zijn met een verslag van het trainingskamp aldaar.

Stefan

Het is al weer te lang geleden dat ik iets op mijn website heb gezet. Ten eerste ben ik heel druk geweest sinds de zomer. Er is veel veranderd. Vandaag wil ik een overview geven van wat ik nu doe, qua studie, het gewone leven en vooral qua sport!

Studie
Afgelopen februari heb ik mijn HBO diploma behaald. Bachelor of Business Administration staat bovenaan het papiertje. Er was geen uitreiking, samen met een docent heb ik het papiertje uit een laadje weten te vissen, even een handtekening zetten en dat was het dan. 4 en een half jaar hard werken! Mooie momenten ook zeker, die ik nooit ga vergeten. Wat te denken van een half jaar in Boedapest studeren en een half jaar stage lopen in Zuid-Afrika. Ook aan mijn afstudeerstage bij Prescan denk ik met een goed gevoel aan terug.

Ondanks dat ik veel heb geleerd op het Saxion Deventer, IBS Budapest, bij Tubecon en bij Prescan, had ik toch het gevoel dat ik nog niet klaar was voor ‘de echte wereld’. Uiteindelijk besloot ik om verder te gaan met studeren. De keuze viel uiteindelijk op de Radboud Universiteit in Nijmegen, eerst een Pre-Master volgen en vervolgens Master doen in Strategie. Ik ben zeer tevreden met deze keuze tot op heden. In een volgende blog kom ik er verder op terug.

Atletiek
Aangezien ik in Nijmegen wilde gaan studeren betekende dit ook een einde van mijn huurcontract. Het was tijd om Apeldoorn te gaan verlaten. Ook Abdi, Gert-Jan en ik geloof inmiddels ook Graciella hebben het enige echte atletenhuis verlaten. Er waait daar nu dus een frisse wind. Ik denk ook niet dat Reinier het heel erg vind om met 4 vrouwen in huis te wonen.
Ik kwam tijdelijk thuis wonen afgelopen zomer, en het zal zeker tijdelijk zijn, maar hoelang die periode inhoud weet ik niet. Ik woon er nu nog steeds. Dit heeft voornamelijk ook met mn sport te maken gehad.

Als ik nu terug denk aan mijn laatste periode (sinds ik uit Afrika terug kwam) bij de Atletiekschool denk ik dat ik een beetje op een dood spoor terecht kwam. De passie en plezier was nog evengoed aanwezig bij de coach, bij mijzelf en bij de groep (die overigens verdubbeld was). Pas achteraf gezien kom ik tot het inzicht dat er geen mogelijkheid meer was om me te verbeteren. Je hoort wel eens dat de ‘houdbaarheid’ van een coach op is. Dat de chemie er niet meer is. Zo heb ik het niet echt ervaren, vooral omdat ik het gewoon erg goed kon én kan vinden met de coach. Misschien is het maar goed dat ik vanwege de studie weg ging, want anders had ik het zelf niet gedaan.

Wat is er nu beter? Waarom denk je dat je nu wel vooruit kunt en gaat? Deze vragen komen nu vast bij jullie op. Het begint na het NK outdoor 2009. Waarbij ik matig presteer in de finale door een mysterieuze buikspier blessure. In de dagen erna kom ik bij Renata terecht. Tui-na therapie past zij toe. Dit houd in dat ik weer ‘recht’ kom te staan zonder dat je wordt ‘gekraakt’, zoals bij een manueel therapeut. Dit heeft vele voordelen, maar dat is voor een andere keer.
In de loop van de winter 2009/2010 kom ik regelmatig bij Renata. Ze accepteert niet dat mijn rug steeds weer scheef staat. Ze vermoed dat het met een verkeerde kracht techniek te maken heeft.

Via Renata komt vlak voor trainingsstage komt een krachttrainer (Dionisio) bij ons op de training die mijn ogen opent. De manier waarop hij krachttraining doet is heel anders, en ik geloof er heilig in. De coach ziet ook het potentieel maar is wat convervatiever in het implementeren, ook aangezien het wedstrijdseizoen bijna begint.
Op trainingsstage doe ik alleen maar techniekoefeningen bij de krachttraining. Toch voel ik me goed, en het trainingsstage is een succes. Bij terugkomst train ik weer een keer bij Dionsio. Ondanks de zware training wordt ik twee dagen later Nederlands Studenten Kampioen, in een tijd waarmee ik mn PR evennaar.

Kort daarna moet ik mijn seizoen ten einde brengen vanwege hevige buikspierklachten waar ik al een jaar mee kamp. Ik kies ervoor om geen naseizoen te lopen maar op 1 augustus te beginnen met ‘wintertrainingen’. Fysiek heb ik gewoon een grote achterstand op dat moment.

Ik begin in september bij Tesqua met Pilates lessen. Op aanraden van Renata doe ik die bij Karinka, en ze is erg goed. Ik kom er nu achter dat ik mn hele leven lang mn buikspieren op een verkeerde manier gebruik! Voor herstel doe ik daar ook 2x in de week sauna en bubbelbaden i.c.m. lenigheid. Zo blijf ik fris. Ook mijn hordetechniek ben ik aan het aanpassen. Ik vraag bondscoach Marita of ik misschien mee mag trainen. Dat mag en vanaf dat moment gaat mijn techniek veranderen. Dat is niet makkelijk, want er zijn bepaalde tegenstrijdigheden met dingen die je altijd hebt geleerd en wat je nu normaal vind. Nu zie ik ook in hoe die klachten aan de hamstrings bijv. zijn ontstaan.

Ik train nu 1-2 keer in de week bij Marita. Wel train ik nu vaker op Papendal, omdat ze daar hele goede faciliteiten hebben. Ik train vaak alleen, maar dat vind ik niet erg. Ik zie duidelijk progressie en ik zie nu ook hoe ik nog meer progressie kan boeken. De nieuwe manier van hordelopen past veel beter bij me, en ook de sprint zal gaan verbeteren. Qua krachttraining richt ik me vooral op voorslaan, en sinds een paar weken heb ik eindelijk door hoe het echt moet, mede met dank aan Dionisio.

Verandering kan plots veel opleveren, maar structuele verbetering heeft jaren nodig, vooral met hordelopen. Ik moet geduld hebben, maar tegelijkertijd gaat het vrijwel elke training beter. Ik probeer niet te denken aan wat voor tijden ik kan gaan lopen binnenkort. Ik moet me blijven focussen op het proces, dan komen de resultaten vanzelf. Desondanks lijkt een PR haast een zekerheid, al is in de topsport niets zeker natuurlijk.

Als je iets veranderd moet je geduld hebben en niet verwachten dat het meteen perfect loopt. Ik heb afgelopen maanden ook wel wat pijntjes gehad, maar ik heb nu geleerd om niet door te gaan, maar te stoppen. Soms een week aangepast trainen, soms een dag of 2 overslaan en vooral goed naar het lichaam luisteren. Dit is een process dat jaren duurt om goed te begrijpen maar ik begin het langzaam door te krijgen.

Ik heb nu al veel te danken aan Renata, die mij niet alleen recht zet, maar vooral op het juiste pad zet. Daarnaast leer ik ook veel van Bert, die mij ook weer los maakt. Verder leer ik veel van Dionisio als hij in het land is (hij is coach van o.a. Chinese Olympic Speed Skaters), en van Karinca. Marita leert mij stap voor stap mijn hordetechniek te verbeteren, en wat ik ook erg belangrijk vind is dat ze haar visie duidelijk maakt. Oude vrienden mag je ook niet vergeten. Ik heb nog steeds veel contact met Betty, mijn oude coach, die mij van advies voorziet en mij scherp houd. Daarnaast kom ik zo nu en dan ook nog bij Theo, mijn masseur in Apeldoorn.

Zo heb ik nu best een dreamteam om me heen van mensen die me graag vooruit helpen. En ik ga vooruit. Ik hoop dat dit verhaal ook anderen inspireert om hun routines en structuren eens tegen het licht te houden, hoe eng en confronterend dat wellicht kan zijn.Wat is er allemaal mogelijk mits je durft te veranderen? Ik hoop daar komend jaar een voorproefje van te geven.

Stefan

Hallo Allemaal,

Het is alweer een poos geleden dat ik wat op mijn website heb gezet. Zoals jullie hebben kunnen lezen is afgelopen tijd een belangrijk doel behaald. Op 18 februari heb ik de presentatie en verdediging van mijn eindscriptie gehad, over mijn onderzoek dat ik voor Prescan heb verricht. Nu mag ik mezelf Bachelor of Business Administration noemen. Het is een mooie tijd geweest tijdens mijn International Business and Management Studies. Ik ben in Boedapest geweest als Erasmus student en ik heb in Pretroria (Zuid Afrika) stage gelopen.

De komende tijd ga ik proberen een baan te vinden. De insteek wordt wel iets anders dan tijdens mijn studie periode, waarin de sport naar mijn mening iets te vaak iets te laag in de prioriteiten lijst voorkwam. Vanaf nu moet atletiek, hordelopen, op 1 staan. Wil ik mijn potentieel benutten dan moet ik alles eromheen opbouwen. Ik denk dat ik nog veel harder kan dan ik tot nu toe heb kunnen laten zien.

Vanaf vandaag (1 maart 2010) ben ik begonnen met een belangrijke trainingsperiode. Over 7 weken moet ik in behoorlijke goede vorm steken want dan gaan we op trainingsstage. Waar de laatste hand zal worden gelegd op de trainingen want daarna staat het outdoorseizoen op het programma.

Zoals jullie weten heb ik afgelopen jaar veel last gehad van een mysterieuze buikspier blessure. Die lijkt nu onder controle dus ik ga met volle moed de komende tijd tegemoet.

Sportieve Groeten,
Stefan Nieuwland

Bovenstaand interview, door Sabine Jeurnink afgenomen, komt uit de Sax, het magazine van Saxion Hogescholen. Het is een .jpg bestand (foto)en om het te lezen kan je het beste het bestand opslaan en dan openen om te lezen.

Groeten, Stefan